close
loading...
close
loading...
close
loading...
Εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία
Βιβλιοπροτάσεις
Bazaar Βιβλίου
Νέες Κυκλοφορίες
Best Sellers
Top 100

ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ




16,00 € 14,40 €
κερδίστε 1,60 €
Ελάχιστο απόθεμα - συνήθως αποστέλλεται εντός τριών εργάσιμων ημερών





Κωδικός είδους :
006.8463
Βάρος :
0.656 kg
Συγγραφέας :
Εκδότης :
Διαστάσεις :
23χ16
Εξώφυλλο :
Μαλακό
Σελίδες :
346
Barcode :
9789606840586
ISBN :
978-960-6840-58-6
Ετος κυκλοφορίας :
2016

Περιγραφή

Είκοσι πέντε προσωπικότητες της διανόησης, φιλόσοφοι, επιστήμονες και καλλιτέχνες διεθνούς κύρους, καταθέτουν τις σκέψεις τους αποκαλύπτοντας το έργο τους, τους προβληματισμούς τους και πτυχές της προσωπικής ζωής τους.

Κομμάτια της αρχαίας και σύγχρονης ιστορίας, η πολυπλοκότητα της πολιτικής, οι απαρχές της τρομοκρατίας, η ομορφιά της αρχαιολογικής σκαπάνης και των μύθων, η ασκητική της μουσικής, τα όρια της λογοτεχνίας, η γοητεία του θεάτρου, του κινηματογράφου και των εικαστικών τεχνών, έννοιες υπαρξιακές και αξίες διαχρονικές ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.

Εκ βαθέων συζητήσεις, άλλοτε τολμηρές κι άλλοτε ευαίσθητες και τρυφερές, αυθόρμητες και συχνά λυτρωτικές, ανοίγουν στοχαστικούς δρόμους και συγχρόνωνς συνθέτουν 25 σπάνια πορτρέτα.

Είκοσι τρεις συνεντεύξεις και μία εκρηκτική συζήτηση ανάμεσα σε δύο λογίους? σαν μονόπρακτα σε θέατρο δωματίου, όπου τίποτα δεν είναι προβλέψιμο....


Συχνά αγοράζονται μαζί
Συγγραφείς

Ξένου, Βάνα

Η Βάνα Ξένου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα (1968-1973).

Δεληβορριάς, 'Αγγελος, 1937-

Ο 'Αγγελος Δεληβοριάς γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα, άρχισε τις σπουδές του το 1956 στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές το 1946 στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ/Μπραϊσγκάου και το 1965, έπειτα από επιτυχή διαγωνισμό, διορίστηκε στην Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία. Υπηρέτησε αρχικά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας υπό την καθοδήγηση του Χρήστου και της Σέμνης Καρούζου και αργότερα ως επιμελητής στις Εφορείες Αρχαιοτήτων Αχαΐας και Αρκαδίας-Λακωνίας. Το 1969, με υποτροφία της Alexander von Humboldt Stiftung, άρχισε τη μελέτη της διδακτορικής του διατριβής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, την οποία και ολοκλήρωσε το 1972. Κατά το διάστημα 1972-1973 συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και στην Ecole Pratique des Hautes Etudes. Από το 1973 διευθύνει το Μουσείο Μπενάκη, τη ριζική ανάπλαση του οποίου ανέλαβε και ολοκλήρωσε τον Ιούνιο του 2000. Για την οργάνωση των νέων εκθεσιακών χώρων έτυχε διεθνούς αναγνωρίσεως και τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1992 εξελέγη καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 'Αρθρα και εργασίες του έχουν δημοσιευθεί σε πολλές ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις.

Βέλτσος, Γιώργος

Ο Γιώργος Βέλτσος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1944. Σπούδασε νομικά και κοινωνιολογία στο Παρίσι. Από τη μεταπολίτευση διδάσκει θεωρία της επικοινωνίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έγραψε δοκίμιο, θέατρο και ποίηση. Θεατρικά έργα του έχουν ανέβει από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και τη Ρούλα Πατεράκη. Από το 1975 συνεργάζεται με την εφημερίδα "Τα Νέα".

Ζαχαράτου, Σόνια

Η Σόνια Ζαχαράτου είναι δημοσιογράφος, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει γράψει μυθιστορήματα, ποίηση και θεατρικά.Έχει συνεργαστεί με περιοδικά με ειδικότητά της, κεντρικές συνεντεύξεις και θέματα. Υπήρξε διευθύντρια στα περιοδικά "ΕΙΝΑΙ" και "7 Μέρες TV". Στο παρελθόν παρουσίασε τηλεοπτικές εκπομπές στην ΕΡΤ, μεταξύ των οποίων και την πολιτιστική εκπομπή "Οι τέχνες είναι 7". Συνεργάζεται με το "ΒΗmagazino". Έχει γράψει τα βιβλία "Η ρόδινη στάχτη" (Εξάντας, 2011), "Τρεις νύχτες του Αυγούστου (και μια μέρα)" (Ελληνικά Γράμματα, 2009), "Πανσέληνος παρά κάτι" (Αστάρτη, 1989) κ.ά. Μοιράστηκε το Β΄ βραβείο διηγήματος για την ελληνική γλώσσα στον διεθνή διαγωνισμό που οργάνωσε η Asociaciοn Cultural Helenica "Nostos" στην Αργεντινή.

κ.ά.



Κορρές, Μανόλης, Καθηγητής Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Ο Μανόλης Κορρές γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Είναι Δρ. Μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με Ph.D. honoris causa από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Είναι μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού συμβουλίου, της Επιτροπής Συντήρησεως Μνημείων Ακρόπολεως και άλλων επιστημονικών επιτροπών του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Συμμετείχε στα έργα της Ακροπόλεως (1975, 1983-1999), στα έργα του Διονυσιακού Θεάτρου (1981-1982), στη μελέτη και αποκατάσταση δύο αρχαίων ναών στη Νάξο (Πανεπιστήμιον Αθηνών - TUMunchen, 1976 κ.ε), του Κάστρου του Πυθίου στον Έβρο (1974 κ.ε.), του ναού του Απόλλωνος στη Μητρόπολη παρά την Καρδίτσα (1999 κ.ε.). Το Νοέμβριο του 2013 βραβεύτηκε με το "Διεθνές Βραβείο Feltrinelli" για τη συνολική του προσφορά στον τομέα της Αρχαιολογίας και των Αναστηλώσεων.

Δημητριάδης, Δημήτρης, 1944- , θεατρικός συγγραφέας

Ο Δημήτρης Δημητριάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στις Βρυξέλλες απ' το 1963 ώς το 1968. Εκεί έγραψε το 1966 το πρώτο θεατρικό του έργο, "Η τιμή της ανταρσίας στην μαύρη αγορά", το οποίο ανέβασε ο Patrice Chereau το 1968 στο Theatre d' Aubervilliers, στο Παρίσι. Το 1978 εκδόθηκε το "Πεθαίνω σαν χώρα", το πρώτο του πεζογράφημα, το 1980 η ποιητική ενότητα "Κατάλογοι 1-4" και το 1983 το θεατρικό του έργο "Η νέα εκκλησία του αίματος". Ακολούθησαν : "Η ανθρωπωδία. Η ανάθεση. Προοίμιο σε μια χιλιετία" (πεζογράφημα), "Κατάλογοι 5-8" (1986-ποιητική ενότητα), "Το ύψωμα" (1990-θεατρικό έργο), "Η άγνωστη αρμονία του άλλου αιώνα" (1992-θεατρικό), "Κατάλογοι 9-Οι ορισμοί" (1994-ποιητική ενότητα), "Η αρχή της ζωής" (1995-θεατρικό έργο, που ανέβηκε την ίδια χρονιά από τον Στέφανο Λαζαρίδη στο Θέατρο του Νότου), "Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή" (2000 -θεατρικό έργο σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Θέατρο του Νότου), "Λήθη και άλλοι τέσσερις μονόλογοι" (2000 -ο μονόλογος "Λήθη" ανέβηκε το 1998 στο Παρίσι, στο Petit Odeon, από τον J.-C. Bailly, το 2001 στο Theatre de Bobigny από την A. Dimitriadis και το 2002 στο θέατρο 'Αττις από τον Θ. Τερζόπουλο), "Κατάλογοι 10-12" (2002-ποιητική ενότητα), "Ανθρωπωδία 1" και "Ανθρωπωδία 7" (2002 -Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2003), "Διαδικασίες διακανονισμού διαφορών" (2003 -θεατρικό έργο σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου που ανέβηκε στον Εξώστη του Θεάτρου του Νότου), κ.ά. Παράλληλα ασχολήθηκε συστηματικά με τη μετάφραση πεζογραφημάτων των Jean Genet, Georges Bataille, Witold Gombrowicz, Maurice Blanchot, Gerard de Nerval, Balzac, Bernard-Marie Koltes, καθώς και τη μετάφραση θεατρικών έργων των Μολιέρου, Ευρυπίδη, J. Genet, G. Courteline, Tennessee Williams, Σαίξπηρ για διάφορα θέατρα. Μετά το 1980 συνεργάστηκε στενά με τις εκδόσεις "'Αγρα", που έχουν εκδώσει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του και, πιο πρόσφατα, με τις εκδόσεις "Σαιξπηρικόν" της Θεσσαλονίκης. Το ιστολόγιό του στο διαδίκτυο είναι: http://dimitrisdimitriadis.wordpress.com.

Κακογιάννης, Μιχάλης, 1921-2011

Ο Μιχάλης Κακογιάννης (1921-2011) γιος της Αγγελικής και του Παναγιώτη Κακογιάννη, γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου. Σπούδασε νομική, δραματικές τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της "Κυπριακής Ώρας". Το 1947, ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία "Κυριακάτικο Ξύπνημα", ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η "Στέλλα", το "Κορίτσι με τα μαύρα", το "Τελευταίο ψέμα" η τριλογία του: "Ηλέκτρα", "Τρωάδες" και "Ιφιγένεια" και ο "Ζορμπάς" είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης. Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης είχε επίσης σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είχε, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ είχε γράψει και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών. Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο "Οι Φίλοι της Αθήνας", εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών. Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία "Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης" με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 ξεκίνησε η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο. Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης είχε τιμηθεί με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Είχε τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ' (Κύπρος) και το Special Grand Prix of the Americas (Μόντρεαλ). Είχε βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το American Hellenic Institute στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Είχε ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Montpellier (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και είχε αναγορευθεί Διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έφυγε από τη ζωή στις 25 Ιουλίου 2011, σε ηλικία 90 ετών.

Σαριγιαννίδης, Βίκτωρ



Αναγνωστάκη, Λούλα

Η Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1930 και είναι μικρότερη αδελφή του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης ("Η διανυκτέρευση", "Η πόλη", "Η παρέλαση"), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της "Η συναναστροφή", σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: "Αντόνιο ή το Μήνυμα" (1972), "Η νίκη" (1978), "Η κασέτα" (1982), "Ο ήχος του όπλου" (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο "Διαμάντια και μπλουζ", σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το "Ταξίδι μακριά" από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο "Ο ουρανός κατακόκκινος" από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο "Σ' εσάς που με ακούτε" από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ). Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, πραγματεύεται τον εγκλωβισμό των ανθρώπων και των κοινωνιών, τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας και το αίσθημα ασφυξίας του ατόμου. Βαδίζει το δικό της δημιουργικό, μοναχικό δρόμο, επενδύοντας ιδιαιτέρως στη μουσική διάσταση του λόγου της, που ενισχύει τη δραματικότητα και την εμβέλειά του. Παντρεύτηκε το συγγραφέα και καθηγητή Ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και είναι μητέρα του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά.

Κουνέλλης, Γιάννης, 1936-2017

Γεννημένος το 1936, στον Πειραιά, ο Γιάννης Κουνέλλης εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, και ήδη στη δεκαετία του '60 εμφανίστηκε ως ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος Arte Povera στην Ιταλία. Χρησιμοποιώντας υλικά όπως σίδερο, κάρβουνο, φωτιά, ξύλο, πέτρα κ.ά. ανέδειξε μέσα από τις επίτοιχες κατασκευές και εγκαταστάσεις του την πρωτογενή ποιητική φύση των πραγμάτων και το πολιτικό-πολιτισμικό τους βάθος. Από την πρώτη έκθεση στη Ρώμη το 1960, η "πλεύση" του Κουνέλλη είναι συνεχής, επισκέπτεται με μια αδιάκοπη διαδοχή τα μικρά αγκυροβόλια και τα μεγάλα "λιμάνια" της τέχνης των πιο σημαντικών πόλεων στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο: από τη Ρώμη στο Βερολίνο, από τη Νάπολη στο Παρίσι, από τη Γένοβα στο Ρότερνταμ, από την Κολωνία στη Νέα Υόρκη, από το Μόναχο στο Λονδίνο, από το Σικάγο στη Ναγκόγια, από το Μόντρεαλ στη Βαρκελώνη, από το Λος 'Αντζελες στην Πράγα, από τη Μόσχα στην Αθήνα. Τα κεφάλαια αυτής της "Λιμναίας Οδύσσειας" -όπως την ονόμασε ο ίδιος στο βιβλίο του- στη "θάλασσα" της σύγχρονης τέχνης, έχουν τίτλους όπως "Καρβουνιέρα", 1967, "'Αλογα", 1969, "Φωτιές", 1969, "Απόλλων", 1973, "Τραγωδία των πολιτών", 1974, "Όπερα Beuys", Ντίσελντορφ 1988, "'Αλμπατρος", Βερολίνο 1991, "Mauser, του H. Muller (σκηνικά)", Βερολίνο, 1992, "M/S Ιόνιον", Πειραιάς 1994, "Lohengrin, όπερα του Ρ. Βάγκνερ (σκηνικά)", 'Αμστερνταμ 2002, "Βάκχες, του Θ. Τερζόπουλου (σκηνικά)", Ντίσελντορφ 2002, "Δίχτυ, παπούτσια", Μολφέτα 2003, "Σιδερένια δοκάρια, ξύλο, σακιά, κάρβουνο", Μέγαρο Μουσικής/ΕΜΣΤ, Αθήνα 2004, "Λαβύρινθος με βιβλία, μελάνι", Μιλάνο 2006, "Καρέκλες με σάκους", Βερολίνο 2007, "Παλτό", Μπέργκαμο 2009, κ.ά. Έφυγε από τη ζωή στη Ρώμη όπου ζούσε, στις 16 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 81 ετών.

Τέτσης, Παναγιώτης, 1925-2016

Ο Παναγιώτης Τέτσης, ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους που διαμόρφωσαν την ελληνική μεταπολεμική ζωγραφική, γεννήθηκε στην Ύδρα το 1925. Το 1940 παίρνει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής, ενώ την ίδια χρονιά γνωρίζει τους "πραγματικούς του δασκάλους", τον Πικιώνη και τον Χατζηκυριάκο - Γκίκα. Το 1943 σπουδάζει ζωγραφική στο προπαρασκευαστικό τμήμα της "Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών" στην Αθήνα, κοντά στους Δ. Μπισκίνη και Π. Μαθιόπουλο. Ακολουθεί εισαγωγή του στα εργαστήρια της Σχολής, κοντά στον Κ. Παρθένη, απ' όπου αποφοίτησε το 1949. Μέλος της ομάδας Αρμός Α και αργότερα της ομάδας Αρμός Β, το 1951 διορίστηκε επιμελητής στην έδρα του ελεύθερου σχεδίου με καθηγητή τον Χατζηκυριάκο - Γκίκα στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Από το 1953 έως το 1956, ο Π. Τέτσης εγκαθίσταται στο Παρίσι, με υποτροφία του ΙΚΥ. Εκεί, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού διδάσκεται την τέχνη της χαλκογραφίας. Από το 1958 έως το 1976 διδάσκει στο Ελεύθερο Σπουδαστήριο Καλών Τεχνών (γνωστή αργότερα ως "Σχολή Βακαλό"), ενώ παράλληλα (έως το 1962) διδάσκει ελεύθερο σχέδιο στη "Σχολή Σχεδιαστών του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου". Το 1958 το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών Τέχνης τον εκλέγει μεταξύ Ελλήνων υποψηφίων, για το διεθνές βραβείο του Μουσείου Γκουνγκενχάιμ, όπου και εκτίθεται το έργο του. Ακολουθεί (1962) το Βραβείο Κριτικών για το έργο "Το Ναυπηγείο", ενώ το 1970 ορίζεται εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Μπιενάλε Βενετίας. Λόγω των ειδικών πολιτικών συνθηκών αρνείται τη συμμετοχή. Το 1976 εκλέγεται καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, στο Γ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής, όπου διδάσκει έως το 1991. Το 1989 η σύγκλητος τον εκλέγει πρύτανη του Ιδρύματος και το 1993 εκλέγεται ακαδημαϊκός. Είχε λάβει μέρος σε διεθνείς εκθέσεις ως εκπρόσωπος της Ελλάδας. Είχε παρουσιάσει έργα του σε 90 ατομικές και σε πάρα πολλές θεματικές - ομαδικές εκθέσεις. Έφυγε από τη ζωή στις 5 Μαρτίου 2016, σε ηλικία 91 ετών.

Θέμελης, Πέτρος Γ.

Ο Πέτρος Γ. Θέμελης είναι ομότιμος καθηγητής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Καβάκος, Λεωνίδας



Βογιατζής, Λευτέρης, 1945-2013

Ο Λευτέρης Βογιατζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολούθησε για δύο χρόνια το Ράινχαρτ Σεμινάρ στη Βιέννη και αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Κ. Μιχαηλίδη στην Αθήνα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο, ως ηθοποιός, το 1973 στον "Κυριακάτικο περίπατο", σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν συνεργασίες του με τον Σπύρο Ευαγγελάτο και αργότερα με την Ελεύθερη Σκηνή και με την Έλλη Λαμπέτη. Τα χρόνια αυτά έπαιξε πολλούς ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου, όπως του 'Αλφρεντ, στις "Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης" του Έντεν Φον Χόρβατ, της Λυσιστράτης στη "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη, του Ευριπίδη στους "Βατράχους" του Αριστοφάνη, του Ταρτούφου στον "Ταρτούφο" του Μολιέρου, κ.ά. Το 1981 ίδρυσε την Εταιρεία Θεάτρου "Η Σκηνή" σε συνεργασία με έξι ακόμα ηθοποιούς. Από το 1982 έως το 1987, σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα "Η σπασμένη στάμνα" του Χ. Φον Κλάιστ (σε συσκηνοθεσία με τον Βασίλη Παπαβασιλείου), "Οι αγροίκοι" του Κάρλο Γκολντόνι, "Συμφορά από το πολύ μυαλό" του Α. Γκριμπογέντοφ, "Σε φιλώ στη μούρη..." του Γ. Διαλεγμένου (βραβείο σκηνοθεσίας Καρόλου Κουν). Το 1988 ιδρύει τη "Νέα Σκηνή", όπου με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε πολλές παραστάσεις που καλύπτουν το τρίπτυχο κλασικό έργο, σύγχρονο έργο αιχμής, νεοελληνικό έργο, αρχίζοντας με τον "Θείο Βάνια" του Τσέχωφ (Βάνιας), το 1989, και το "Ρίττερ, Ντένε, Φος" του Τ. Μπέρνχαρντ (Φος), το 1991, για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Παράλληλα, το 1989 ιδρύει το Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος από όπου το 1991 αποφοιτούν δώδεκα μαθητές του, ύστερα από τριετή εντατική φοίτηση, με τους οποίους σκηνοθετεί την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, το 1992, και στη συνέχεια τον "Κατζούρμπο" του Γ. Χορτάτση. Επιστρέφοντας στους επαγγελματίες ηθοποιούς, το 1995, ανεβάζει το σατιρικό "Με δύναμη από την Κηφισιά" των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά. Ακολουθούν οι παραστάσεις: "Μισάνθρωπος" του Μολιέρου, 1996, "Ελένη", του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Γ. Χουβαρδά (ο ΛΒ στο ρόλο του Μενέλαου), "Η νύχτα της κουκουβάγιας" του Γιώργου Διαλεγμένου, 1998 (βραβείο σκηνοθεσίας "Φώτος Πολίτης", βραβείο Καρόλου Κουν, βραβείο Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών), "Πέρσες" του Αισχύλου, 1999, για το Εθνικό Θέατρο, "Τέφρα και σκιά" του Χάρολντ Πίντερ, 2000, "Καθαροί πια" της Σάρα Κέην, 2001 (για πρώτη φορά στην Ελλάδα), "Σ' εσάς που με ακούτε" της Λούλας Αναγνωστάκη, 2003, "Crave" ("Λαχταρώ") της Σάρα Κέην, 2003, "Το σχολείο των γυναικών" του Μολιέρου, 2004, "Bella Venezia" του Γιώργου Διαλεγμένου, 2005 (βραβείο Κάρολου Κουν, βραβείο Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής), "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, 2006-2007 για το Φεστιβάλ Επιδαύρου, "Ήμερη" του Φ. Ντοστογιέφσκι, 2007, μαζί με τον Γ. Σκεύα, κ.ά. Σχεδόν όλες οι παραστάσεις του γνώρισαν επιτυχία, κατακτώντας ένα κοινό πιστό και αφοσιωμένο στην ποιότητα της δουλειάς του ("Δεν ξέρω να ανεβάζω έργα, ξέρω να τα ψάχνω, γι' αυτό δεν έχω ανεβάσει πάρα πολλά", έλεγε σε ένα χαρακτηριστικό του απόφθεγμα ο ίδιος). Στον κινηματογράφο έλαβε μέρος σε μικρό αριθμό ταινιών ελλήνων σκηνοθετών: "Περιπλάνηση" του Χρ. Χριστοφή (1979), "Ανατολική περιφέρεια" του Β. Βαφέα (1979), "Μια θέση στο παράθυρο" της Μαρίας Νικολακοπούλου (μ. μήκους, 1981), "Ακροπόλ" του Π. Βούλγαρη (1995), "Γυμνά χέρια" του Γ. Σκεύα (ντοκιμαντέρ, 2012), κυρίως, όμως, σε ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου με τον οποίο τον συνέδεε ιδιαίτερη φιλία ("Μελόδραμα;", 1980, "Βαριετέ", 1985, "Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα", 1989, "Ονειρεύομαι τους φίλους μου", 1993, βραβείο α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Σαν Ρέμο, "Beautiful People", 2000, "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη", 2008, "Τα οπωροφόρα της Αθήνας", 2010). Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο στην Αθήνα, τη Μ. Πέμπτη 2 Μαΐου 2013, σε ηλικία 68 ετών. Η κηδεία του έγινε την Τετάρτη 8 Μαΐου στο Α' Νεκροταφείο. Την ίδια μέρα, η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων, από τις 12 το μεσημέρι έως τις 4 το απόγευμα, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία.

Διοχάντη